اینجا هیچ کس با آسمان حرف نمی زند، اینجا زیر نور پروژکتورها، آسمان دیگر پیدا نیست. مردم برای بازگشایی دلشان به پارک  می روند. کوه پیمایی می کنند،اما با تله کابین. تله کابین عظمت کوه را به مسخره می گیرد. ما به لحظه های بعد از اکنون، به بیهودگی امیدواریم و نمی دانیم بعد از خریدن یک ماشین شیک و ساختن بهترین خانه در بهترین جای  شهر و تزئین آن با آخرین مدل مبل، دیگر چه می خواهیم. ما هنوز راه روشنی دل را نشناخته ایم و در نیمکره ی تاریک دل خوابیده ایم...

همه ی اینها دیگر برای ما فرصتی نمی گذارد که بدانیم برای چه زندگی می کنیم، برای چه آمده و  می رویم .... همیشه یاد حرف های معلم کلاس اولم می افتم که می گفت : بچه ها بخش کنید. خا....نه، چند بخشه؟ (همه با هم) دو بخشه. د....بس....تان، چند بخشه؟ (همه با هم) سه بخشه. دل چند بخشه ؟ (همه با هم ) یه بخشه.

با خودم فکر می کنم اگر دل یه بخشه، پس یعنی یه خونه است ، همچین خونه ای رو به دو نفر که اجاره نمیدن، چه برسه به چندین و چند نفر. یعنی این خونه ی دل فقط یه صابخونه داره . اما دل ما ...... دل ما کاروانسراست! خدایا تنها ساکن قلب من خودت باش و بس...

خوشا به حال کسی که گفت:

صحرای دلم عشق تو شورستان کرد

تا مهر کسی دگر نروید هرگز