اینجا گرچه روضه ی رضوان معطر است              اینجا گلی ز گلشن آل پیمبر است

سالهاست که مردم شهرستان زرند به خود می بالند که چنین گوهری را در خاک خود دارند...

السلام علیک یا امامزاده عبدالله (ع)

شهيد امام رضا(ع)- ماجرايی خواندنی از پيدا شدن يک شهيد

توسل و سلامی از اعماق وجودم به حضور کسی که عالم محضر اوست و این صدای بنده ی عاصی را از هر جای زمین و آسمان که بلند شود، می شنود و پاسخ می گوید

 و اما ای دل غربت زده ی من ، روزگار خیلی غریب شده است و غریب تر از آن عده ای از مردم آن هستند که نمی فهمند زندگی جریان روزگار است و من نمیدانم چه چیز سبب آن شده که چشمهای این مردم به حقیقت و راستی بسته شده و گاهی اوقات که حق و باطل مثل روز و شب از هم قابل تفکیک است آندو را به اشتباه می گیرند و در روز روشن به دنبال فانوس می گردند و در شب که مظهر تاریکی و ظلمات است استفاده از فانوس را نیاز نمی دانند و دریغ از اینکه ...

و حال ای روزگار من می دانم که علت غریبی و خون دل خوردن و غصه ی تو چیست. شایداین است که عده ای قشر بی گناهی را به دنبال خود به راه انداخته و برای عبور از تاریکی های روزگار نه تنها روشنایی بر نداشته بلکه فانوسها را شکسته و چاله های راه را عمیق تر می کنند. 

 حرف آخر اینکه آیا تمام اعضاء و جوارح من در مقابل معبود و سازنده ی خویش سر پائین می آورند؟ و آیا عاقبت این سرکشی ها خوش خواهد بود ؟ چه دردناک است برای روح که ببیند جسم به اراده ی او حرکت می کند و اما این جسم کفران و سرکشی او را.        التماس دعا

بعد از گذشت چندین هزار ساعت و ثانیه و لحظه من هم مثل خیلی از عاشقایی که بعضی از آنها الان درقید حیات نیستند در تکاپوی کشف راهی بسوی محبوب خود هستم. شنیده ام هر کسی با راه و روشی با محبوب خود رابطه برقرار می کند و من هم تصمیم گرفتم این بار با نوشتن، حرفهایی به محبوب خود بگویم ...

 و ای مولای من، با نگاه به پرونده ام هیچ راهی دستگیرم نشد بجز اینکه برای تو چند خطی بنویسم و حرفهای دلم را این بار کاغذ و قلم به دوش بکشند و چون میدانم تو این نوشته را می خوانی، سفره ی دلم را برایت پهن میکنم.

 آقا جان سالهاست که هوای شهرمان دلگیر است چشمان خیلی از مردم بجای خورشید، ابرهای سیاه و سفید می بینند و فضای شهرمان بسی آلوده و این آلودگی باعث بیماریهایی در وجود و دل بی تقصیرم شده است و طبیبان تا بحال دارویی را که درمان درد من باشد ، برایم تجویز نکرده اند اما در بین این طبیبان تعدادی که شمارش آنها به 313 نفر نمیرسد گفته اند دارو وجود دارد اما کمیاب است در بیابان و دشت و صحرا بهتر یافت می شود جاهای زیادی شنیده ام کسی که مریض احوال است باید او را روحیه دهند لازم است که این را بگویم که که در این تاریکی ها و جاده های مه آلود، اشکهای چشمانم مرا روحیه میدهند و به قوت قلبم پایداری می بخشند که متزلزل نشوم.

بگذار از کوچه های انتظار و منتظرانت بگویم هنوز صدای ضعیف و نحیف از سرزمینی که در آن فریاد « من کنت مولاه، فعلی مولاه» بلند شد ، می آید که می گوید پسرم پس داروی درد پهلوی مادر چه شد؟ و چقدر زشت است که من بجای اینکه خود حال و روح دعا پیدا کنم ، به او بگویم که دعا کن ، دعا کنی که بیائی...

 ای کاش مردم این روزگار می فهمیدند که اگر او می آمد و دوباره با او آشتی می کردیم چه می شد. اگر مردم میدانستند زیبایی رخش چه جذبه ای دارد دیگر به زیبائیهای نابود شدنی این دنیا دل نمی بستند و اگر مردم می دانستند زندگی با او چقدر شیرین است دیگر به این زندگیهای به ظاهر شیرین دل نمی بستند و اگر می دانستند یک برق نگاه و خنده ی زیبا و صدای دلنشینش چه عشقیست، دیگر دل خود را به نگاههای آتشین و خنده های شیطانی و صداهای دلخراش غیر اونمی فروختند و خود را گرفتار آزار دهندگانش نمی کردند.

نمی دانم چه بگویم که قلب تو آرامش یابد من که با نوشتن و زدن حرفهایم عقده های دلم را تسکین می بخشم اما از آن می ترسم که در این لحظه که دلم خانه ی شما شده است لحظات بعد دشمنانت آن را غصب کنند آن وقت همه می دانند که چون رزمنده و پاسدار خوبی نبودم دشمن توانست سرزمین دلم را غصب کند که بعد از غصب، یا اسیر آن می شوم و یا مرا از بین می برد .

 و ای محبوب من ، از کدام کوچه و خیابانها بگویم که آنقدر رهگذران با کمک شیطان موانع و ایستگاههای گناه بر پا کرده اند که راه را برای عبور شما بسته اند و چه عیب بزرگیست برای من که نتوانسته ام این ایستگاها را به ایستگاههای مهر و محبت تو تغییر دهم و اما اگر آن دسته مردم بی وفا گذاشتند از آن کوچه ها رد شوی از در و دیوار کوچه و خیابانها سوال کن ، آنها به تو خواهند گفت که وقتی من از آنها رد می شدم این جملات را بر زبان داشتم «متی ترانا و نراک»،«این السبیل بعدالسبیل» و امیدوارم که این در و دیوار مثل مردم بی وفا که خوبیهای تو را فراموش کرده اند ضجه های مرا فراموش نکنند.

خدایت می داند که حرف زدن با تو در چند خط نوشتن خلاصه نمی شود و ازخدا می خواهم که باز هم اجازه ی نوشتن برای تو را به من بدهد و این نوشته های آخر من نباشد در پایان می خواهم بگویم اگر همه ی مردم تو را فراموش کنند (که اینطور نیست) اما من با نگاه تو تا آخرین مسیر همراه تو ام و تو را رها نمی کنم تا بلکه در مقصد تو را ببینم که تو را دیدن به منزله ی این است که خدا هم از من راضیست در حال حاضر با شرمندگی فقط همین جمله را می توانم بگویم که «عزیزعلی ان اری الخلق و لا تری و لا اسمع لک حسیسا و لا نجوی».        التماس دعا